RSS Feed

هذيان نويسى اى متفكرانه-١٤١

July 14, 2014 by Son of Thunder

نگران نباش ،كه آيندگان ، قضاوتى بر ما نمى كنند، آنان حتى به ياد نخواهند آورد كه ما كه بوده ايم.

نخواهند دانست چه بوديم و چه كرديم و چه خون دلها خورديم، جزيى از آمار خواهيم بود، جزيى از هيچ.،،عددى تنها كه در زمان فلان زنبورك شاه، تعداد نفوس زنده در دنيا بهمان نفر بوده…همين

هيچكس افراد هالوكاست را به نام نمى شناسد، و يا نژادكشى ارامنه جز به يادى كلى… مى گويند ٦ ميليون كليمى و يا بالغ بر يك و نيم ميليون ارمنى كشته شده اند، فقط يك عدد كسى هيچگاه نخواهد دانست، نام آن بقال ارمنى را در شهر وان و يا ارزروم نشسته بر چارپايه اش كنار در مغازه اش و مدتى بعد از زندگى ساقط شده را و يا آن يهودى كه در گتويى غمگينانه بر گذشته و حالش افسوس مى خورد.نمى داند بر آنها چه گذشت، چه در دل داشتند، به چه فكر مى كردند، درگير كدامين تفكر بودند وقت قربانى شدن…

نگران مباش، آيندگان ما را حتى به ياد نخواهند آورد، ملحق به رفتگان هفت هزارسالگانى خواهيم شد، كه بى نام و نشان در گذر زمان پا به زندگى گذاشتند ، زندگى كردند و طبق فرايند طبيعى زندگى،زندگى ها آفريدند و بقاى نسل كردند و رفتند… به همين سادگى. مثل همان سيبى كه روزى بر آن گاز زده اى، از دانه اى كاشته در خاك به اين بالندگى رسيده .

شايد آيندگان با خواندن تاريخ حتى حرصشان هم از ما بگيرد ، كه ملتى ٧٠-٨٠ ميليونى چگونه زير حكومت مذهبى واپس گراى عده اى خشكه مذهبِ ريايى افتادند و آخ نكشيدند و حركتى نكردند و يا ٨ سال ملتى ٣٠٠-٤٠٠ ميليونى اسير دست فرد بى سواد و عامى و خرمذهبى مثل بوش شدند كه اقتصاد مملكتى را به فنا داد و تنها تحمل اش نكردند.

اما زندگى در گذر است بى معنى ، و وظيفه هر جاندارى نزاع براى بقا،و تناسل و تلاش به بهينه كردن زندگى خودو نسل بعدى براساس فرگشتى كه آرام آرام در حال انجام است، هوشمندانه و خودخواهانه.

مترس از مرگ، بترس از زندگانى كه زندگى نكرده اى و فقط زنده بوده اى. نيازى هم نيست تا ابد زندگى كنى. تنها و تنها زندگى كن با همه اشتباهاتش، با همه مشكلاتش و وقتى نقش ات در اين تاتر مزخرف تمام شد، تعظيمى كن و از سن بيرون برو و جا را براى نقش هاى جديد، و افراد جديد خالى كن كه صحنه نمايش بسيار محدود است.

كينه اى نيست، غمى نيست ، اشكى نيز، تنها دلبستگى شايد همچنان باقى.
ماجراى تو و من ، آن شوك عشقى عظيمى كه در زندگى زنگار بسته ام از غم عشقى نافرجام ديگرى را كه بوى بيات گرفته بود و گذشته بود همچنان آبى كه از رودى خروشان رفته را جانى تازه دادى.

ماجراى ما و باز با همه تازگى، رنگى كهنه داشت ،تقابل عقل و عشق، داستانى به قدمت تاريخ، سال هاست از عاشقانه ما گذشته، و دورى از تو همچنان زخمى تازه برايم .

و براى من بى اهميت قضاوت و حرف هاى صدمن يك غاز مشتى احمقِ كوته نظر كه عشق ما را كژ فهميدند و انگشت اتهام به سوى ما گرفتند در شكستن تابوهاى دست و پاگير جامعه بيمارمان.وظيفه ما زندگى بود و وظيفه آن لجن مال كردن هر آنچه در فهم اش قاصرند.بگذار در زندان تفكرات نژادپرستانه و مشمئزكننده مذهبى شان تا ابد گرفتار باشد و حرف هاى ياوه خود را ژاژ خواينند.

مهم لذت حضور هم در كنار هم و لذت فهميدن و فهميده شدن و صد البته دوست داشته شدن.

نگران نباش كه آيندگان ، قضاوتى بر ما نمى كنند، آنان حتى به ياد نخواهند آورد كه ما كه بوده ايم.

كاش اينجا بودى با آن لبخند ملكوتى ات و آن دغدغه هميشگى ات كه مردمان چه خواهند گفت…